Als je kind de lat te hoog legt

over frustratie, boosheid en weer opkrabbelen

Je kent het vast.
Je kind begint ergens vol goede moed aan. Zin erin. Klaar voor.
En dan… klapt het dicht.

Boos. Gefrustreerd. Teleurgesteld.
“Ik kan dit niet.”
En soms is stoppen even de enige optie.

Niet omdat je kind het niet wil.
Maar omdat het zichzelf te veel druk oplegt.

Te veel willen, te weinig ruimte

In mijn werk met kinderen en online tekenlessen zie ik dit vaak terug.
Vooral bij kinderen in de basisschoolleeftijd die creatief en gevoelig zijn.

Ze zien precies hoe iets zou moeten worden.
En als hun handen (of hoofd) dat nog niet kunnen bijhouden, ontstaat spanning.

Dat zie je bij tekenen.
Maar net zo goed bij sporten, huiswerk of iets nieuws proberen.

Het ligt zelden aan motivatie of talent.
Meestal wil een kind het gewoon té graag goed doen.

Frustratie betekent: dit doet ertoe

Als een kind boos wordt op zichzelf, voelt dat heftig.
Voor het kind. En voor jou.

Maar frustratie is geen teken dat iets mislukt.
Het betekent vaak dat iets belangrijk is.

En dat vraagt eerst om rust, niet om een oplossing.

Even stoppen mag

Soms voelt stoppen veiliger dan doorgaan.
Dat is geen opgeven, maar beschermen.

Ontwikkeling gaat niet in een rechte lijn.
Het gaat met pauzes. Met opnieuw beginnen. Met een stapje terug en weer vooruit.

Juist in creativiteit mag dat.

Weer opkrabbelen begint klein

Wat helpt?

• geen druk

• eigen tempo

• opnieuw proberen wanneer het goed voelt

Tekenen wordt dan geen prestatie, maar een oefenplek.
Voor fouten maken. Voor doorzetten. Voor mild zijn voor jezelf.

En langzaam groeit daar iets heel waardevols: vertrouwen.

Voor ouders die dit herkennen

Als jouw kind snel teleurgesteld raakt of boos wordt op zichzelf,
weet dan: dit hoort bij leren.

Met ruimte en veiligheid leren kinderen hiermee omgaan.
Stap voor stap.

En soms begint dat gewoon…
met even stoppen.
En daarna weer opkrabbelen. 💛

Jocelyn